خیلی وقته ننوشتم... از حرفهای دلم و از اونچه آزارم میده یا خوشحالم میکنه... از تابستون به بعد تصمیم گرفته بودم اینجا چیزی از حرف دل نگم... خیلیا ازم خواستن که بنویسم تا منو بخونن، اما در پست های اخیر به چند جمله بسنده می کردم و احوالاتم رو زیاد تشریح نمی کردم.

ولی نمیدونم چرا امشب دلم میخواد که بنویسم از اونچه به من میگذره... از خوشی ها و ناخوشی ها...

امسال بهار ، تابستان و پاییز برای من مثل سال های قبل نبوده... تجربه های جدیدی بدست آوردم و با کسان جدیدی آشنا شدم... با دلهای جدیدی پیوند خوردم و از دست بعضی ها چه زخم ها که نخوردم...

از اواسط خرداد تصمیم گرفته بودم که یه مدت رو تنها باشم... اما تقدیرم این بود که تنهایی ام رو با عزیزی  قسمت کنم... و این شد که من در اوج تنهایی بی کس نبودم...

گاهی حتی وقتی سرنوشت هم برای تو خوشی ها رو رقم میزنه بعضیا میان هی انگولک می کنن که خوشی هاتو ازت بگیرن چون حسادت می کنن به داشته هات و سعی می کنند دلتو پر از غم و غصه کنند...!  نمیدونم چرا! ولی هضمش واقعا برام سخته... اینکه کسی چوب لای زندگی و کارم بکنه...! مگه من تا حالا چقدر در حق دوستانم یا اطرافیانم بدی کردم، که میخوان عشق منو و روح منو نابود کنن و شخصیتم رو خورد کنن...؟ اصلا بدی کردم؟ زندگی کسی رو به هم زدم؟!

راستش این اواخر خیلی کلافه بودم و از اینکه می دیدم بعضی ها از دلم و از مشکلاتم خبر ندارند و فکر می کنند من یه آدم دلخوشم و سعی در ناراحت کردنم دارند، به خدا گله می کردم که چرا همچین آدمهایی رو سر راهم قرار میده... 

من نمیدونم یک عده از زندگی چی میخوان...؟ سرشون توی کار و زندگی خودشون نیست و مدام توی کار و روابط  دیگران سرک می کشند... اوف ف ف خدای من... هیچ وقت نمیتونم بفهمم در دل این عده چی میگذره چونکه هیچ وقت خودم اونطور نبودم و حتی به فکرم هم خطور نکرده که از به هم زدن روابط عاطفی دیگران لذت ببرم... هیچ وقت به خودم اجازه نمیدم وقتی میدونم چیزی یا کسی حق من نیست، متعلق به خودم بدونمش...

بعضیا از آدم انتظار دارن که چیزی ازشون پنهون نمونه و اگه حرفی هست توی روشون بگی، غافل از اونکه همین بعضی ها پشت سرت سعی می کنن از بیخ و بن اعتبارتو از بین ببرند...!

سخته از پشت خنجر خوردن... سخت که میگم فقط در حد حرف نیست ها... سخته ببینی یکی از ناراحتی تو خوشحال میشه... سخته ببینی یکی دوستیش با تو یه دروغ بزرگ بیش نیست... سخته ببینی یکی که بهت گفته تو دوست منی، کاری رو میکنه که دشمنتم شرمش میشه از انجام اون کار... و خیلی دردناک و تاسف آوره کسی در حقت پنهونکی بدی کنه و شهامتشو نداشته باشه بگه و به دروغ قسم بخوره که اون کار رو نکرده...

آدما چرا گاهی خودشون رو گول میزنن؟! چرا برای لحظه ای هم که شده با خودشون رو راست نمیشن؟ چرا به کارهای خوب و بدشون فکر نمی کنند...؟ چرا سعی می کنند از بدی کردن لذت ببرند و به این فکر نمی کنند که بعد از یک مدت چهره ی واقعیشون برای همه رو میشه و وجهه ی خوبی پیش آدمای خوب نخواهد داشت؟!! جالب اینجاست که آدمهای بد هم چون از بدی های خودشون باخبرند، اونایی که از جنس خودشونه رو نمی تونن قبول کنند، چون جنس بد رو خوب تشخیص میدن از بس بدی کردن.......

زمانی که تنهایی و هیچ امید و پناهی در زندگی نداری، بعضی ها باهات خوب برخورد می کنند و مدام سراغتو می گیرند... اما امان از زمانی که نور امیدی در دلت روشن بشه و تو بخوای به خاطر هدف خاصی زندگی کنی که اون هدف به تو زندگی و عشق می بخشه، اون موقع پیداشون میشه و نهایت تلاششون رو می کنند تا تو رو از زندگی ساقط کنند و تا داشته های کوچیکت رو ازت نگیرن دست بردار نیستن... و من این بخش از داستان زندگی رو کاملا لمس کردم...

از دو شب پیش دست راستم رو در اثر فشار عصبی که بهم وارد شده بود نمی تونستم تکون بدم... خدا رو خوش میاد ؟! اصلا بعضیا خدا رو بالا سرشون می بینن که اینطور آزار می رسونن؟ یا از خدا میترسن؟  دیشب نشستم قرآن خوندم و از خدا خواستم به همچین آدمایی آرامش ببخشه تا اینطور دغدغه ی ذهنی برای به هم زدن روابط و زندگی و کار دیگران نداشته باشن...

و اما یه حرف دیگه... : وقتی آدم از طرف خونه و خونواده ی خودش درک نمیشه و یا یک سری محدودیت ها براش میذارن نباید بره از غریبه ها برای خودش خواهر و برادر یا پدرومادر درست کنه و از دردها و مشکلاتش برای غریبه ها بگه تا اینجوری دل دیگران رو بدست بیاره ... غافل از اینکه دیگران از روی ترحم بهت میگن خواهر و تو از اونها برای خودت ملکه ذهنی میسازی که دوستت دارن و همیشه پشتتن، در صورتیکه اصلا اینطور نیست... وقتی تو نمیتونی خانوادت جایی که از اونجا برخواستی رو از خودت راضی نگه داری چطور میتونی غریبه ها رو نسبت به خودت وفادار نگه داری...

وقتی به خانوادت دروغ میگی و پنهون از اونها رابطه های مجازی یا واقعی با غریبه ها برقرار می کنی چطور میتونی انتظار داشته باشی بقیه تو رو آدم اصیل و متشخصی بدونن و همیشه هواتو داشته باشن...! اگه همچین چیزی باشه هم مطمئنن یا طرف میخواد ازت سوء استفاده کنه و یا اینکه دلش به حالت سوخته و سعی می کنه نذاره بیشتر از اون توی گمراهی بری... و اما تو چطور غرورت رو میشکنی تا ترحم دیگران رو بخری؟!!

زمانی که احساس می کنی و حتی برات یقین میشه یک عده رو داری که به عنوان غریبه همیشه هواتو دارن و روت همیشه حساب می کنند باید در همون لحظه به این هم فکر کنی که امکانش هست همین آدمهای با اعتبار که فکر می کنی برات ارزش قائل هستند، پشت سرت بهت بخندند و در ظاهر ازت تعریف کنند و بگن حرف نداری...

این متنی که بالا نوشتم مختص موضوع واحدی نیست؛ اما یه چیز که هست اینه که نمیتونم باهاش کنار بیام... معمولا دختری بودم که به راحتی می بخشیدم و کینه و کدورت جایی توی دلم نداشت... اما اینبار نمیتونم ببخشم... اینکه کسی به حق من تجاوز کنه و وقتی علتش رو ازش می پرسم بهم دروغ بگه، اصلا نمیتونم قبول کنم... به خاطر دروغی که بهم گفته شد فشار عصبی زیادی متحمل شدم و حتی از خدا خواهش کردم قلبمو از کدروت دور کنه اما نشد... شاید ظاهرا بخندم اما درونن دیگه اون احساس خوب رو نخواهم داشت.... دوست از پشت میزنه و دشمن رو در رو میجنگه و من به این جمله ایمان آوردم.

 هیچ کس نمیتونه عمق تنهاییمو درک کنه، هیچ کس نمیدونه من گاهی در اوج ناراحتی بلند میخندم...

تنها کسی که در این برهه از زندگیم درکم می کنه و همراه همیشگی من خواهد شد خوب و نازنینم هست که اینجا نمیخوام ازش اسم ببرم... نا گفته نماند من با تمام عشق و علاقه ام به کسی که دوستش دارم، سعی خواهم کرد وابستگی زیادی نداشته باشم چون وابستگی و عادت اراده ی انسان رو از بین میبره...

یه جایی خوندم که گناه فرصتیست که بهتر است از دستش بدهیم... به نظرم بزرگترین گناه اینه که آدما بخوان زندگی اطرافیانشون رو متلاشی کنن... داشتن ذات بد و نداشتن روح مهربان گناهه...

نهایت سعی ام رو می کنم در عرض یک سال آینده مستقل زندگی کنم، اما با وجود زندگی و حتی روح مستقل نیز نیاز مبرمم رو به پدر هیچ وقت نمی تونم فراموش کنم...

دعای امشبم اینه که خدا هیچ گاه آرامش رو از من و عزیزانم نگیره...